امام (علیه السلام) به او فرمود: «ای ابوهاشم! کدام یک از نعمت هایی را که پروردگار به تو ارزانی داشته است، می توانی شکر بگویی؟»


  از فشار مشکلات مالی به امام هادی (علیه السلام) پناه آورد، ولی همین که خواست درخواست کمک کند، امام(علیه السلام) به او فرمود: «ای ابوهاشم! کدام یک از نعمت هایی را که پروردگار به تو ارزانی داشته است، می توانی شکر بگویی؟»  او که هنوز لب به سخن نگشوده بود، سکوت را ترجیح داد و هیچ نگفت. 

  امام فرمود: «پروردگار به تو ایمان ارزانی داشته است و به خاطر آن، آتش عذاب را بر بدن تو حرام خواهد گردانید. او به تو سلامتی عنایت فرمود و به وسیله آن، تو را بر عبادت و بندگی یاری کرد. او به تو قناعت کرم کرد و با این صفت، آبرویت را از درخواست نکردن چیزی از کسی خرید.»  

  آن گاه امام(علیه السلام) ، غلام خود را صدا زد و دوباره رو به او کرد و فرمود: «ای ابوهاشم! من در ابتدا این نعمت ها را به تو یادآوری کردم؛ چون ترس آن را داشتم که آنها را نادیده بگیری و از خداوند شکایت کنی. اکنون دستور می دهم به تو صد دینار بدهند. آن را بستان و به زندگی خود سامان بده. شکر نعمت های خدا را به جای آور و از درخواست کمک از دیگران بپرهیز».