وبلاگ خبری آنایوردوم "جنگ تپه،آواجيق"

حيدربابا ، ايلديريملار شاخاندا

حيدربابا چو ابر شَخَد ،‌ غُرّد آسمان

سئللر ، سولار ، شاققيلدييوب آخاندا         

سيلابهاى تُند و خروشان شود روان

قيزلار اوْنا صف باغلييوب باخاندا

صف بسته دختران به تماشايش آن زمان

سلام اولسون شوْکتوْزه ، ائلوْزه !

بر شوکت و تبار تو بادا سلام من

منيم دا بير آديملسين ديلوْزه                     

گاهى رَوَد مگر به زبان تو نام من

بايرام يئلى چارداخلارى ييخاندا

چون چارتاق را فِکنَد باد نوبهار

نوْروز گوْلى ، قارچيچکى ، چيخاندا 

نوروزگُلى و قارچيچگى گردد آشکار

آغ بولوتلار کؤينکلرين سيخاندا                       

بفشارد ابر پيرهن خود به مَرغزار

بيزدن ده بير ياد ائلييه ن ساغ اوْلسون       

از ما هر آنکه ياد کند بى گزند باد

دردلريميز قوْى ديّکلسين ، داغ اوْلسون

گو :‌ درد ما چو کوه بزرگ و بلند باد

حيدربابا ، يوْلوم سنَّن کج اوْلدى

حيدربابا ، ‌ز راه تو کج گشت راه من

عؤمروْم کئچدى ، گلممه ديم ، گئج اوْلدى        

عمرم گذشت و ماند به سويت نگاه من

هئچ بيلمه ديم گؤزللروْن نئج اوْلدى

ديگر خبر نشد که چه شد زادگاه من

بيلمزيديم دؤنگه لر وار ،‌ دؤنوْم وار

هيچم نظر بر اين رهِ پر پرپيچ و خم نبود

ايتگين ليک وار ، آيريليق وار ، اوْلوْم وار

هيچم خبر زمرگ و ز هجران و غم نبود

حيدربابا ،‌ قره چمن جاداسى

حيدربابا ، زجادّة شهر قراچمن

چْووشلارين گَلَر سسى ، صداسى                  

چاووش بانگ مى زند آيند مرد و زن

کربليا گئدنلرين قاداسى

ريزد ز زائرانِ حَرَم درد جان وتن

دوْشسون بو آج يوْلسوزلارين گؤزوْنه

بر چشمِ اين گداصفتانِ دروغگو

تمدّونون اويدوخ يالان سؤزوْنه

نفرين بر اين تمدّنِ بى چشم و آبرو

خزان يئلى يارپاخلارى تؤکنده

هنگامِ برگ ريزِ خزان باد مى وزيد

بولوت داغدان يئنيب ، کنده چؤکنده                  

از سوى کوه بر سرِ دِه ابر مى خزيد

شيخ الاسلام گؤزل سسين چکنده

با صوت خوش چو شيخ مناجات مى کشيد

نيسگيللى سؤز اوْرکلره دَيَردى

دلها به لرزه از اثر آن صلاى حق

آغاشلار دا آللاها باش اَيَردى

خم مى شدند جمله درختان براى حق

داشلى بولاخ داش-قومونان دوْلماسين !

داشلى بُولاخ مباد پُر از سنگ و خاک و خَس

باخچالارى سارالماسين ، سوْلماسين !

پژمرده هم مباد گل وغنچه يک نَفس

اوْردان کئچن آتلى سوسوز اولماسين !              

از چشمه سارِ او نرود تشنه هيچ کس

دينه : بولاخ ، خيرون اوْلسون آخارسان

اى چشمه ، خوش به حال تو کانجا روان شدى

افقلره خُمار-خُمار باخارسان

چشمى خُمار بر افقِ آسمان شدى

حيدر بابا ، داغين ، داشين ، سره سى

حيدربابا ،‌ ز صخره و سنگت به کوهسار

کهليک اوْخور ، داليسيندا فره سى

کبکت به نغمه ، وز پيِ او جوجه رهسپار

قوزولارين آغى ، بوْزى ، قره سى                       

از برّة سفيد و سيه ، گله بى شمار

بير گئديديم داغ-دره لر اوزونى

اى کاش گام مى زدم آن کوه و درّه را

اوْخويئديم‌ : « چوْبان ، قيتر قوزونى »

مى خواندم آن ترانة « چوپان و برّه » را

حيدربابا ، کندين گوْنى باتاندا

حيدربابا ،‌ چو غرصة خورشيد شد نهان

اوشاقلارون شامين ئييوب ، ياتاندا

خوردند شام خود که بخوابند کودکان

آى بولوتدان چيخوب ، قاش-گؤز آتاندا                    

وز پشتِ ابر غمزه کند ماه آسمان

بيزدن ده بير سن اوْنلارا قصّه ده

از غصّه هاى بى حدِ ما قصّه ساز کن

قصّه ميزده چوخلى غم و غصّه ده

چشمان خفته را تو بدان غصّه باز کن

حيدربابا ، آغاجلارون اوجالدى                               

حيدربابا ، درخت تو شد سبز و سربلند

آمما حئييف ، جوانلارون قوْجالدى

ليک آن همه جوانِ تو شد پير و دردمند

توْخليلارون آريخلييب ، آجالدى

گشتند برّه هاى فربه تو لاغر و نژند

کؤلگه دؤندى ، گوْن باتدى ، قاش قَرَلدى

خورشيد رفت و سايه بگسترد در جهان

قوردون گؤزى قارانليقدا بَرَلدى

چشمانِ گرگها بدرخشيد آن زمان

حيدربابا ، دوْنيا يالان دوْنيادى                                

دنيا همه دروغ و فسون و فسانه شد

سليماننان ، نوحدان قالان دوْنيادى

کشتيّ عمر نوح و سليمان روانه شد

اوغول دوْغان ، درده سالان دوْنيادى

ناکام ماند هر که در اين آشيانه شد

هر کيمسَيه هر نه وئريب ، آليبدى

بر هر که هر چه داده از او ستانده است

افلاطوننان بير قورى آد قاليبدى

نامى تهى براى فلاطون بمانده است

حيدربابا ، يار يولداشلار دؤندوْلر                               

حيدربابا ، گروه رفيقان و دوستان

بير-بير منى چؤلده قوْيوب ، چؤندوْلر

برگشته يک يک از من و رفتند بى نشان

چشمه لريم ، چيراخلاريم ، سؤندوْلر

مُرد آن چراغ و چشمه بخشکيد همچنان

يامان يئرده گؤن دؤندى ، آخشام اوْلدى

خورشيد رفت روى جهان را گرفت غم

دوْنيا منه خرابه شام اوْلدى

دنيا مرا خرابة شام است دم به دم

منيم آتام سفره لى بير کيشييدى                            

آن سفره هاى باز پدر ياد کردنى است

ائل اليندن توتماق اوْنون ايشييدى

آن ياريش به ايل من انشا کردنى است

گؤزللرين آخره قالميشييدى

روحش به ياد نيکى او شاد کردنى است

اوْننان سوْرا دؤنرگه لر دؤنوْبلر

وارونه گشت بعدِ پدر کار روزگار

محبّتين چيراخلارى سؤنوْبلر

خاموش شد چراغ محبت در اين ديار

سحر تئزدن ناخيرچيلار گَلَردى                                  

از بانگ گوسفند و بز و برّه و سگان

قوْيون-قوزى دام باجادا مَلَردى

غوغا به پاست صبحدمان ، آمده شبان

عمّه جانيم کؤرپه لرين بَلَردى

در بندِ شير خوارة خود هست عمّه جان

تنديرلرين قوْزاناردى توْسيسى

بيرون زند ز روزنه دود تَنورها

چؤرکلرين گؤزل اييى ، ايسيسى

از نانِ گرم و تازه دَمَد خوش بَخورها

              حيدربابا ، قارلى داغلار آشاندا                   

گر کاروان گذر کند از برفِ پشت کوه

گئجه کروان يوْلون آزيب ، چاشاندا

شب راه گم کند به سرازيرى ، ‌آن گروه

من هارداسام ، تهراندا يا کاشاندا

باشم به هر کجاى ، ز ايرانِ پُرشُکوه

اوزاقلاردان گؤزوم سئچر اوْنلارى  

چشمم بيابد اينکه کجا هست کاروان

  خيال گليب ، آشيب ، گئچر اوْنلارى

آيد خيال و سبقت گيرد در آن ميان

          حيدربابا گؤيلر بوْتوْن دوماندى            

حيدربابا ، تمام جهان غم گرفته است

گونلريميز بير-بيريندن ياماندى  

وين روزگارِ ما همه ماتم گرفته است

بير-بيروْزدن آيريلمايون ، آماندى 

اى بد کسى که که دست کسان کم گرفته است

ياخشيليغى اليميزدن آليبلار    

نيکى برفت و در وطنِ غير لانه کرد

    ياخشى بيزى يامان گوْنه ساليبلار

بد در رسيد و در دل ما آشيانه کرد